सौख्याला मी मृगजळ म्हटले

सौख्याला मी मृगजळ म्हटले, .. कुठे बिघडले
अन दु:खाला वाकळ म्हटले .. कुठे बिघडले..

जीव नकोसा करती माझा तुझ्या सयी या
एकांताला वर्दळ/गोंधळ म्हटले .. कुठे बिघडले

येताजाता काळजास फटकारत असतो
मेंदूला मी फटकळ म्हटले.. कुठे बिघडले

आशा नाही ! पण सारे होइल व्यवस्थित
करू जराशी अटकळ म्हटले.. कुठे बिघडले

पपईच्या झाडागत बुंधा होता.. तुटले
नात्याला मी पोकळ म्हटले .. कुठे बिघडले

कळला नाही नया जमाना नवीन नियम
स्वत:स मी गावंढळ म्हटले .. कुठे बिघडले

उभी राहिली पोटासाठी सजून ती अन
तिलाहि मी मग सोज्वळ म्हटले .. कुठे बिघडले

-    प्राजू 

भेग फळीला पडली होती

भेग फळीला पडली होती
म्हणून होडी बुडली होती

गंध फुलाचा आला नाही
कळीच कोणी खुडली होती

तिचे शेवटी तुटले घरटे
ज्यासाठी धडपडली होती

लक्ष ठेवुनी पिलांकडे ती
घास शोधण्या उडली होती

शिक्षण घेण्या परगावी पण
जात मुलीची नडली होती

पाहुन धरतीची वणवण मग
वीज ढगाशी भिडली होती

हळू हळू इच्छांची साऱ्या
पिसेच सारी झडली होती

अंधाराला शाप कशाला?
पापे दिवसा घडली होती

तिला ठेवले आश्रमात पण
तरी माय ना चिडली होती

विचारले का त्याने भलते ?
ती थोडी अवघडली होती

-प्राजू

वाढले होते कधीचे एकमेकातील अंतर

वाढले होते कधीचे एकमेकातील अंतर
औपचारिकताच होती फक्त मी होण्यास बेघर !!

भेग नात्यातील की तो वेगळासा मोह होता?
पाय तेव्हा का घसरला यास नव्हते ठोस उत्तर

पाखरांची चलबिचल झाली कशाने आडवेळी
फक्त बोटाने जरा मी गीत लिहिले या नभावर ?

सांग वाताहातही कामास येते का कुणाच्या?
मागणे मागायचे तारा निखळतानाच सत्वर ??

बोचते आहे कधीचे शल्य ग्रिष्माच्या मनाला
मांडला संसार मोडे एक वळवाची खुळी सर

बांगड्या कुंकू फुले साड़ी नको मजला अखेरी
भाबड्या अपुल्या सयींनी झाक तू माझे कलेवर

- प्राजू

सौख्य म्हणता काय नाही

आणले सारेच आहे, सौख्य म्हणता काय नाही
फक्त तेथे हात फिरवायास त्याची माय नाही

मोजके संवाद आणिक कोरड्या नात्यामधूनी
छानसे बहरून येण्या मी कुणी बोन्साय नाही

साध्य होते सर्वकाही लागणारच कस तुझाही
सोड आरक्षण जरासे 'कष्ट' हा अन्याय नाही

तू नको येऊस मागे संपले सारेच आता
मूक पण नजरेमधूनी बोलला तो काय नाही!!?

तू नको घुसळूस वा विरजण नको घालूस यावर
हा खरा आनंद आहे दूध अथवा साय नाही

नेमकी आहे गजल आयुष्य माझे आणि मीही
कोणताही क्लिष्ट वा अवघड असा अध्याय नाही

पँट आहे चांगली अन् शर्टही आहे बरासा
फक्त जंटलमन दिसाया पास त्याच्या टाय नाही

- प्राजू

कधी एका कटाक्षानेच केले ठार डोळ्यांनी

कधी एका कटाक्षानेच केले ठार डोळ्यांनी
कधी गर्दीत बावरता दिला आधार डोळ्यांनी

तुझ्या हृदयात माझे मन, उरी माझ्या तुझी धडधड
पहा गुपचुपपणे केला कसा व्यवहार डोळ्यांनी

फिराया लागले डोळे जसे देहावरी माझ्या
कट्यारी होउनी केला तसा प्रतिकार डोळ्यांनी

तुझे मन आज विरघळले कशाने सांग तू आता
असावे पाहिले काही मनाच्या पार डोळ्यांनी

कुणाशी ना भिडायाचे न वाचू द्यायचे कोणा
अचानक आज का केला असा निर्धार डोळ्यांनी ?

जशी मी जिंकली मैफील जोडुन शब्द शब्दाला
तसे कवटाळले त्याने मला अलवार डोळ्यांनी

मनाला स्वप्न पडले की पहावे स्वप्न एखादे
मनाचे स्वप्न मग केले त्वरित साकार डोळ्यांनी

- प्राजू

थोडा प्रकाश दे तू , पाऊस दे जरा

थोडा प्रकाश दे तू , पाऊस दे जरा
आंदण म्हणून दे ना अंकूरण्या धरा

दाणे असे टपोरे, होणार मोह पण
गोफण फिरे जगाची सांभाळ पाखरा

होऊन बाष्प पाण्या उडशील उंच पण
गवसायचा तिथे ना शोधून आसरा

आला सख्या न सोबत, दिसला न चंद्रही
इतका नको उधाणू , हो शांत सागरा

नाते जरा मुरावे माझ्या तुझ्यातले
विश्वास प्रेम यांचा बांधून दादरा

तत्वे, विचार सवयी जुळल्यात आमच्या
शत्रूस मानले मी हृदयस्थ सोयरा

त्याच्या इथून वारा आलाय गंधुनी
'प्राजू' नको कुठेही शोधूस मोगरा

- प्राजू

वसंताने ठरवला दिन जसा प्रस्थान करण्याचा

वसंताने ठरवला दिन जसा प्रस्थान करण्याचा
निषेधाला कडाडुन धावला पाऊस वळवाचा

ठरवले सोबती माझ्या रहायाचे सुखांनी अन्
मिटेना प्रश्न दु:खावाचुनी नुसतेच जगण्याचा

कुपीतुन गंध तो नेतो कुठे ठाऊक ना कोणा
म्हणे पडला फुलाला प्रश्न वा-याच्या इमानाचा

तुझ्या बेभान स्पर्शाने चढे देहावरी लाली
कसा वाटून हेवा जीव जळतो हाय पळसाचा

करायाचे जरी नव्हते तरी गेले करूनी मी
बरोबर फायदा तू घेतला हळव्या स्वभावाचा

कुणी आलेच नाही वा कुणी गेले कधी नाही
कसा होईल हा रस्ता कुणाच्याही सरावाचा?

तुला बघ पाहिजे आहे तशी होईन सुद्धा मी
जरासा शोध घे अन् सांग मिळतो का असा साचा?

-प्राजू

मिठी मारायला लाटा पहा येती किना-याला

मिठी मारायला लाटा पहा येती किना-याला
लपवते लाजुनी रेती उमटलेल्या शहा-याला

तुझे बेभान झाले मन जरासा घाल तू आवर
कुणी पोळावया घेतात का हाती निखा-याला?

कशाला काळजी पडल्या छताची आणि भिंतींची
तिथे बघ पाखरू आलेय तुळईच्या निवा-याला

तुझ्या शब्दातली जादू तुझी स्वप्ने तुझ्या गोष्टी
मला गजलेत बांधुन आवरू दे या पसा-याला

"मिठी मागायची आहे धरेची , तू निखळ ना रे!"
म्हणे हे मागणे आकाश करते रोज ता-याला

सख्या जाणून आहे गंधही हृदयातला माझ्या
'नको वाहूस कोठेही!' कुणी सांगाल वा-याला?

सरींची वाट बघण्यातच कदाचित जन्म हा जाइल
खुळ्या तू ऐक मनमोरा मिटव फुलल्या पिसा-याला

- प्राजू

शब्दही पडती फिके

शब्दही पडती फिके की गडद इतक्या भावना
मौन माझे बोलते, त्यालाच आर्जव धाड ना

त्याच शपथा आणि वचने फक्त पोकळ शब्द ते
घे जवळ डोळ्यात बघ अन जीव माझा माग ना

बोलले मी खूप, त्वेषाने तुझ्याशी भांडले
अन खुळ्यागत मोठमोठ्या खूप केल्या वल्गना

कोणत्या खाणाखुणा करसी मला पाहून तू
चारचौघांचे जरासे भान तूही राखना

हात हाती घेउनी ना प्रेम होते व्यक्त हे
अंतरीच्या जागवाव्या लागती संवेदना

रंगते मैफील श्वासांची तुझ्याशी बोलता
गवसते लय आणि मग माझ्या उरीच्या स्पंदना

मी उभी आहे कधीची ध्वस्त होण्याला जणू
येथ थडकाया तुझ्यातिल वादळाला सांग ना

- प्राजू

कशी ही हिंडती दु:खे

कधी येथे कधी तेथे कशी ही हिंडती दु:खे
फिरत होती म्हणे माझ्या घराच्या भोवती दु:खे

उपेक्षा अन निराशेची घुटी दररोज चाखूनी
व्यथेला बाळसे धरते, तिला गोंजारती दु:खे

कधी ना वाटते भय कोणतेही वा कुणाचेही
जिथे जाते तिथे असतात माझ्या सोबती दु:खे

नसो पैसा नसो घरदार त्यांना ना तमा कसली..
पहा पडक्या घरी माझ्या सुखाने नांदती दु:खे

फिरूनी ताटव्यावरती सुखाच्या, होत मधमाशी
कधी आनंदही हळवा जरासा शोषती दु:खे

कधी थकतात ना दमतात, सरते जिंदगी सारी
सुखाचे भव्य इमले पाडती अन बांधती दु:खे

कधी आलेच दारी सौख्य आनंदून जाती अन
लगेचच दृष्ट काढाया व्यथेला आणती दु:खे

-प्राजू

आजही नाही कळत वाईट की आहे भली

या मनाला का पुन्हा ती आस आहे लागली
आजही नाही कळत वाईट की आहे भली

रांग माझ्या वेदनांची संपली नाही कधी
आजची ही कालची, अन ती असावी मागली

दाहते मज अंतरी व्रण दाखवत ती नेहमी
कोणती ही आठवण आहेस तू रे डागली

आजही आहे जवळ सरणावरी माझ्यासवे
बघ व्यथा माझी तिच्या शब्दास आहे जागली

होत असताना जिवाची सांगता आली तिथे
माणसे त्यांच्या परीने चांगले बघ वागली

पाहिली उडती उसळती कोवळी स्वप्ने किती
चालणे तर दूर पण ती ना कधीही रांगली

कोरडे का वाटते आहे मनाला ना कळे
कोणती आहे तृषा जी ना अजूनी भागली

-प्राजू

डोळ्यातुनी ओथंबले हृदयातुनी हेलावले

डोळ्यातुनी ओथंबले हृदयातुनी हेलावले
मी गीत गाताना समेवरती पुन्हा रेंगाळले

जेव्हा तुझ्याबद्दल कुणापाशी कधी मी बोलले
कळलेच ना मज आपसुक का शब्दही गंधाळले

वाहून गेले मोडले उध्वस्तही झाले शहर
सागर नद्यांनी पावसाशी फक्त नाते जोडले

व्हावे तुला वाटायचे जे तेच झाले, हे बरे!
कोणी न काही बोलता तेथेच सारे थांबले

अस्तित्व माझे दावण्या मी जाहले डोंगर जशी
होऊनिया त्याने धुके मजला पुन्हा कवटाळले

जखमांवरी बघ चोळले मी मीठ स्मरणांचे तुझ्या
मन आत्मक्लेषाला अताशा वाटते सोकावले

तुजला सुखाची दृष्ट लागाया नको रे जीवना
दु:खास काळी तीट म्हणुनी मी तुझ्यावर लावले

सा-या सयी बंदिस्त मी केल्यात ज्या कुलुपामधे
एका कटाक्षाने तुझ्या ते खाडकडकड मोडले
- प्राजू

दु:खाची बघ झाली बदली वाटत आहे

दु:खाची बघ झाली बदली वाटत आहे
आयुष्याशी थोडी सलगी वाटत आहे

गाली टिचकी मारत म्हणतो हास जराशी
राखावी त्याचीही मर्जी वाटत आहे

किती घालते साद तरी ना उघडी डोळे
विठू रंगला टाळ मृदंगी वाटत आहे

नको करू तू मिठी, चुंबने भलत्या गोष्टी
लाज उगाचच येइल नयनी वाटत आहे

जशी असोशी अंधाराशी झाली मााझी
गंधाळुन फुलण्याची उर्मी वाटत आहे

चार तुझ्या प्रेमाच्या शिंतोड्यांनी मेघा
फुलली सजली-धजली धरणी वाटत आहे

आवरताना उष्ण उसासे भल्या पहाटे
काया झाली जणू सुरंगी वाटत आहे

खुळ्या पावसाला जर घेशिल कवेत 'प्राजू'
झिंगत राहिल असाच गगनी वाटत आहे

- प्राजू

कुणाचा स्पर्श देहावर असा दिनरात जाणवतो

कुणाचा स्पर्श देहावर असा दिनरात जाणवतो
शहारा रोमरोमावर गुलाबी रंग कालवतो

तुला स्वप्नामध्ये कित्येकदा मी धाडते अवतण
तुझी मग वाट बघण्यातच दिवस रात्रीस मालवतो

तशी मी चांगली आहे तुला ठाऊक नाही का?
क्वचित केव्हातरी माझ्या मनाचा तोल ढासळतो

फुलावे तू फुलावे मी मिठीतूनी फुलावे तन
पहा नुसत्या विचारांनी जणू रोमांच मोहरतो

तुझ्या डोळ्यातुनी तू पेरलेले बीज प्रेमाचे
तुझा गंधाळलेला स्पर्श होता देह पालवतो

सुरू होते जसे हे सत्र वेड्या आठवांचे अन्
मनाला वाटते सुंदर तरी एकांत गहिवरतो

जराशी वादळे येतील भिडता शब्द शब्दाला
बघू सोडून अपुला 'मी' कुणाला कोण सावरतो

- प्राजू

पतंगाला कशी पाहून ज्योती लाजते आहे

पतंगाला कशी पाहून ज्योती लाजते आहे
किती लाजून घुंगट काजळीचा ओढते आहे

जणू पायात प्रेमाची अशी तू घातली बेडी
न मज ती तोडता येते न मी सांभाळते आहे

जराशी ढील देता उंच तो लागे उडायाला
मनाच्या या पतंगाला पुन्हा गुंडाळते आहे

न तो बोले कधी काही, विचारी प्रश्न डोळ्यांनी
नजर नजरेस देताना.. नजर भंडावते आहे

अचानक दाटले आभाळ, कोसळल्या किती धारा
सख्याच्या आठवांची झळ नभाशी पोचते आहे

बसूनी फक्त काठावर किती पाहू तरंगाना
कळाया डोह प्रेमाचा, उडी मी मारते आहे

कधी जागेपणी येती, कधी येतात निजल्यावर
तुझी स्वप्ने किती लहरी तरी मी पाहते आहे

- प्राजू

व्यर्थ धावाधाव झाली पण खरोखर

व्यर्थ धावाधाव झाली पण खरोखर
जीवना नाराज मी नाही तुझ्यावर

मी किती कोठे दडू पाहुन तुम्हाला
आठवांनो घाव घाला.. या...! मनावर

तू नको घालूस फुंकर, ऐक वा-या
या निखा-याला पुन्हा येईल गहिवर

फेरफटका मारण्याचे टाळते मी
आठवांची वाट झाली खूप खडतर

आपले नाते सुगंधी राहिले ना
पण तरी सजवू फुलांनी आपुले घर

मन पुन्हा गर्भार झालेले व्यथेने
वेदना पुरवेल डोहाळे परस्पर

फक्त डोळ्यांनीच केले बोलणे अन्
मौन समजावून गेले कोरडा स्वर

शोधसी 'प्राजू' खुणांतूनी कुणाला
सांग निर्माल्यात का भेटेल ईश्वर?
- प्राजू

चिखल’ पायवाटा कुणा वाटती

तुझ्या बोलण्याचे किती वेगळाले पहा अर्थ घेतात कोणी कसे
‘चिखल’ पायवाटा कुणा वाटती तर कुणी पाहती पावलांचे ठसे

कसा भार झाडास वाटे फुलांचा नि वा-यासही श्वास जड वाटती
 कळ्यांनी कुणासोबती चालवावे पुढे गंध भरले जुने वारसे ?

तुला शब्द होता दिला ज्या क्षणी मी तुझी सावली होऊनी राहिले
जरी गर्द काळोख होता सभोती तरी ऊन मी आणले छानसे

बिलोरी सयी नाचती खेळती आणि सांडे लवंडे कितीही कुठे!
तरी मन खुळे आठवांचा पसारा नव्याने पुन्हा आवराया बसे

तुला हाक देते, जरा जीवना ये, पुन्हा भेट मजला मनापासुनी
कधी भेट होऊन तू श्वास माझा कधी जाणिवांचेच हो कवडसे

किती लोटला काळ ठाऊक नाही, स्वत:लाच मी भेटले ना अशी
किती लोटला काळ माझ्याकडेही फिरकले कुणी ना तसे फारसे

- प्राजू

पाहुनीया तुला शिरशिरी यायची

पाहुनीया तुला शिरशिरी यायची
लपवली मी तरी अंगभर व्हायची

मी भिजुन यायचे पावसा सोबती
 आणि हृदयी तुझ्या आग पेटायची

प्रेम बेबंद कर, टाक भिजवूनिया
पावसा घे मुभा मुक्त बरसायची

वेळ येता जवळ भेटण्याची तुला
अंतरेही अधिर होत धावायची

राहिली होउनी चक्र जी पाउले
ती कधी अंगणी मुक्त नाचायची.

येउनी सय तुझी आडवेळी कधी
स्पंदनांची जणू तार छेडायची

ये सख्या तोडुनी बांध सारे जुने
सोवळी ही घडी ना पुन्हा यायची.

मुक्त नाते तुझे आणि माझे खुळे
त्यास नावे कशाला उगा द्यायची ?

-प्राजू

चालले आहे असे भरधाव कोठे

सापडेना का मनाला ठाव कोठे
चालले आहे असे भरधाव कोठे

सोडले घर आणि चकवा लागलेला,
ना निवारा ना अता परताव कोठे

जाळपोळीच्या खुणांमध्ये कळेना
हरवले माझे फुलांचे गाव कोठे

शेज सरणाचीच आहे शेवटी तर
सांग आता, रंक कोठे राव कोठे ??

मागणार्यांाचीच गर्दी देवळाशी
 भक्त कोठे आणि भक्ती भाव कोठे?

मानले, केले खुळे साहस नि फसले
तू तरी केला मला मज्जाव कोठे?

फक्त इच्छा मांडते शब्दांमधे मी
सांग सरड्याची असावी धाव कोठे?

घेतला असताच निर्णय मीच तेव्हा
पण तुझा आलाच ना प्रस्ताव कोठे
-प्राजू

कसा माझा मला पडला विसर..कळले मला

कसा माझा मला पडला विसर..कळले मला
तुझ्यासाठीच जगले आजवर...कळले मला

किती मी साठवीले..तू, तुझे हे आणि ते
जशी लिहिली तुझ्यावरती बखर..कळले मला

जशी झाली सुरू स्वप्नातली वर्दळ तुझी
तशी निजलेच ना मी रात्रभर.. कळले मला

तुला नाकारणेही जीवना नाही जमत
तुझा सांभाळही आहे जहर.. कळले मला

‘तरुन जाईन मी’ आशा मला ना वाटते
किनारा राहिलाहे दूरवर.. कळले मला

पहा झिडकारते आहे सुखाला आजही
पुन्हा आली मनाला ही लहर .. कळले मला

नव्याने येत आहे वेदना माझ्याकडे
व्यथेलाही नवा येइल बहर.. कळले मला

- प्राजू