निघलास बाप्पा??

निघलास बाप्पा?? 
निघालास पण तुझा चेहरा असा का? 
काही वेगळच घडल्या सारखा!
अरे हसतोस काय? 
तुला दु:ख नाही होत आहे? 
अरे आमची ही शांताबाई वर नाचणारी मुलं बघ..!
तुला पोचवायला जायचं म्हणून कित्ती तयारी करत आहेत..
कित्ती गाणी जमावलीयेत त्यांनी.. बाई वाड्यावर या,
मुंगळाsss म्हणत त्यावर अंगविक्षेप करत
नाचायची केव्हढी तयारी केलीये..!
आणि तू?? काय रे?? यांच्या या मेहनतीचं तुला काहीच नाही?
तू इतका कसा दगडाच्या काळजाचा!
या मुलांना आनंद वाटावा म्हणून तरी किमान
जाताना चेहर्या वर थोडा उदासपणा आण ना!
काय म्हणालास?
शांताबाई, बाई वाड्यावर या, मुंगळा, चिमणी उडाली भुर्र ..
या गाण्यांचा त्रास होतोय?
का बरं? अरे तुझ्या मिरवणूकीत नाचता यावं म्हणून..
कानठाळ्या बसवणार्यार आवाजात ही गाणी वाजत असतात...
आणि हे सगळं कुणासाठी? फक्त तुझ्यासाठी बाप्पा! खरच!
अरे तुला यातली गम्मत कळलीच नाही!
“गणपती बाप्पा..... मोsssssरया!” या घोषणांपेक्षा सुद्धा
वेगळीच गम्मत आहे.. या गाण्यांमध्ये!
आता लोकांना त्रास होतो.. खूप त्रास होतो..
पण गणेश उत्सव म्हणजे हेच असतं ना सगळं!!
नाहीतर गम्मत काय?
काय म्हणालास? डोकं दुखायला लागलं तुझं?
अरे!! तू म्हणजे ना त्या पांढरपेशा लोकांसारखा बोलू नकोस हां!
आता तुझं डोकं आणि तुझे कान मोठे आहेत..
त्याला आम्ही काय करणार?
बाप्पा गप्प बसलेला बघून मला त्याची दया आली!
म्हंटलं , बाप्पा.. अरे अजून तुला पुढे काही तास हे सहन करायचं आहे..
हे अंगविक्षेप.. ही गाणी.. फटाके.. बरच काही! करशील ना?
पण बाप्पा.. जाताना एकदा मागे वळून बघ..
फार काही नाही.. पुन्हा येताना आणखी थोडी जास्ती
बुद्धी घेऊन ये.. ! या नाचणार्याण लोकांसाठी !
या गाण्यांच्या आवाजात तू त्यांना मारत असलेली हाक
त्यांना ऐकू जात नाही, यात त्यांचा काय दोष?
पण मनापासून सांगू बाप्पा.. खरच तू येऊच नकोस !
येऊच नकोस तू.. ! येऊन करशील काय?
एका मखरात दहा दिवस बसून.. समोर चालणारा..
नंगा आणि हिडीस नाच बघवा लागेल..
आम्ही घराची दारं खिडक्या बंद करून घेतो..
तुला तर तोही पर्याय नाही.. !
म्हणूनच.. बाप्पा खरच! येऊच नकोस!
अजिबात फिरकू नकोस इकडे..!
 हे मागणे मान्य करशील ना?
-प्राजू

असेच काहीबाही...

जगात अवघ्या तेज भारले, आज पाहू

पुन्हा नव्याने हृदयामधले, प्रेम जागवू

प्रकाशवाटा चालत जाऊ, शांततेचे स्वप्न शोधू
सूर्य होऊनी जरा लाघवी, शरदचांदणे हाती धरु

अनंताच्या वाटेवरती, होऊन वाटसरू
आयुष्याचे बाळ म्हणूनी, प्रवास आपला सुरु
-प्राजु

प्रिय प्राजूस....

प्रिय प्राजूस,
काय गं दचकलीस? नाही ओळखलंस ? हम्म.. बरोबर आहे. मी मोठी झालेय गं बघ ना माझा फोटो पाठवतेय तुला.. ! पण अजूनही मला तुझी खूप आठवण येते गं. ते इवले इवले दिवस, ती इवली इवली स्वप्नं आणि ती इवलीशी प्राजू! सगळंच कसं छान होतं.
ते तुझे मित्र आठवतात का गं? हो... सगळ्यांचीच नावे आठवत नाहीत पण, चेहरे आठवतात. तो कृष्णा आठवतो? त्याने एकदा खेळता खेळता तुझ्या केसांमध्ये ओंजळभर माती टाकली आणि मग त्याच्या आईने जो बेदम मार दिला त्याला... आठवलं?? खरंतर सुरुवात तू केलीस .. तू त्याच्या शर्टाच्या खिशात माती भरलीस आधी.. आणि मग त्याने तुझ्या डोक्यात माती टाकल्यावर भोकाड पसरलस. तशी स्वभावाने डॅंबीसच तू!

डेक्कच्या स्पिनिंग मिल्सच्या त्या परिसरात तीन चाकी सायकल चालवत होतीस.. येणारे जाणारे कुतुहलाने बघत होते. आणि नंतर समजले की, तू घरापासून बरीच लांब आली आहेस.. आणि मग मिल च्या एका कामगाराने तुझे नाव विचारून घरी आणून सोडले. वेडे.. आई किती रागावली तुला तेव्हा! मग कशी फ़ुरंगटून बसली होतीस.

खरं सांगू, परत तुझ्याकडे यावसं वाटतं गं. चिमटीमध्ये ते क्षण पकडून तुझ्या निरागस डोळ्यांत हरवून जावसं वाटतं. बाबांचा हात धरुन तासगांवच्या त्या ऋषिपंचमीच्या जत्रेत फ़िरून यावंस वाटतं. आईचा पदर धरून, इचलकरंजीच्या त्या शुक्रवारच्या बाजारात गाजर नाहीतर टोमॅटो खात मागेमागे करावंस वाटतं. घराच्या बागेतल्या त्या पायरी आंब्याच्या भल्यामोठ्या झाडाखाली मातीमध्ये हात बरबटून तेच हात फ़्रॉकला पुसावेसे वाटतात. पुन्हा एकदा हैदरची वेणी नट्टा, पट्टा करताना, त्याची शेपटी विंचरून, शेपटीच्या टोकाला रबरबॅंड लावावासा वाटतो.

आठवतं का गं, तुझं टॉन्सिल्स चं ऑपरेशन झालं आणि, मग आजोबा त्या दिवशी संध्याकाळी तुला 'राऽऽऽम" म्हणायला शिकवत होते.. आणि तू.. 'लाऽऽऽऽम' म्हणत होतिस. आजोबांची ती सायकल.. जिच्या पुढच्या दांड्यावर बसून तू त्यांच्यासोबत संपूर्ण तासगांवात हिंडायचीस. आजोबांचं ते कोर्ट, तो काळा कोट??

तासगांवच्या त्या माजघरात आजीने करुन दिलेली.. हरेक पदर सुटलेलि, मऊसूत पोळी! आजीच्या भजनातल्या तिच्या मैत्रीणी!

आठवतं का गं डोंबिवलीला मामाकडे गेली होतीस, १० दिवस, पण मग तिसर्‍याच दिवशी बॅऽऽऽबॅ करुन रडायला लागली होतीस. बाबांच्याकडे जायचं म्हणून हट्ट धरुन बसली होतीस. इचलकरंजीतल्या मामाकडे मारे झाशीच्या राणीच्या थाटात रहायला जायचीस आणि रात्र झाली की, मला घरी जायचय.. आईकडे म्हणून रडायला लागायचीस, की झालऽ! मामा मग घरातल्या कपड्यांवर स्कूटरवर बसून तुला सोडायला डेक्कनला!

शाळेतली तुझी बालवाडीपासूनची मत्रिण, नंदा. काय धिंगाणा करायचात दोघी. ती तुला 'ससुल्या' म्हणयाची आठवतं?? किती निरागस मैत्री होती गं.  नाचात काय होतात गॅदरिंगच्या...! तेव्हा तुमच्या दोघिंच्या त्या इवल्याश्या मूर्तींवर तुमच्या आयांच्या साड्या.. आणि त्या खोचलेल्या निर्‍यांचा तो ढमाला फ़ोल्ड! किती कार्टून दिसत होतात दोघी.

पुन्हा हे सगळं सगळं हवय गं मला, प्राजू! कुठे हरवली आहेस तू? तुझी ती निरागसता? तुझी ती बडबड! तुला खूप मिस्स करतेय गं मी. आई-बाबा समोर असले तरी पळत जाऊन त्यांच्या मांडीवर बसावसं वाटतं, भाऊ दिसला की, उगाचच त्याच्या झिंज्या धरून भांडावंसं वाटतं...  आजी-आजोबा.. फ़क्त रात्रीच दिसतात तार्‍यांच्या रूपात. मामांशी अधून मधून भेट होते.. पण रडूच येत नाही गं! नंदा फ़क्त चॅटिंगवर भेटते.. आणि भेटली तरी 'ससुल्या' म्हणत नाही.

प्राजू, बरीच उलथापालथ झालीये गं आयुष्यात. असं वाटतं तू खूप मागे.. कुठेतरी राहून गेली आहेस. मला बोलावून घे ना गं परत तुझ्याकडे. घेशील??
खूप आठवण येते तुझी..  कधीतरी एकांतात येशील माझ्याशी गप्पा मारायला? मी हाक मारेन तुला.. नक्की हाक मारेन? तू ये हं पण नक्की!!
आता पत्र थांबवते.. उरलेले भेटीअंती बोलूच.
आजी-आजोबांआ, आई-बाबांना सा. न.  सांग, भावाला आशिर्वाद,  हैदर ला अंघोळ घाल शनिवारी नक्की आणि हो.. अंघोळ करुन घ्यायला फ़ार खळखळ करतो.. चांगला फ़टका दे.. म्हणजे नीट अंघोळ करुन घेईल. नंदा भेटली तर सांग मी खूप आठवण काढतेय..
तुला एक गोड गोड पापा..

तुझीच,
प्राजक्ता

बंगाली बाबू संगीतकार आणि मी गीतकार... एक नवा मराठी अल्बम

बॉम्बे टीव्ही वर काम करणारा एक कलाकार.. पानू रे!
मदन मोहन आणि हेमंत मुखर्जी या दिग्गजांसोबत काम करण्याची संधी मिळालेले पानू रे... आणि त्यांचा सांगितीक वारसा मिळालेला त्यांचा मुलगा सुरोजीत रे...! या दोघा बाप-लेकांनी अनूप जलोटा यांच्यासोबत साई बाबांच्या भजनांचा एक अल्बम केला आणि बंगालीतूनही १-२ अल्बम केले होते . पण इतकी वर्ष मुंबईत राहिलेल्या या दोघांना मराठी संगितानेही तितकीच भुरळ घातली आणि मराठीतला पहिला वहिला अल्बम करण्याच्या दृष्टीने त्यांनी पाऊल उचलले. कोणत्यातरी एका क्षणी सुरोजीतची आणि माझी भेट झाली फेसबुकवर आणि त्यांच्या या अल्बम साठी गाणी लिहिण्याची संधी मला मिळाली. त्यांच्या चाली तयारच होत्या.. ९ चालींवर हळूहळू करत मी गाणी लिहिली . बंगाली असले आणि रोजच्या बोलण्यात फारशी मराठी येत नसली तरी सुरोजीतला मराठीची चांगली जाण आहे. कुठेही शब्दांची ओढाताण न होता गायकाला गायला सोपी जावी आणि तितकीच अर्थपूर्णही ... अशी गाणी त्याने माझ्याकडून लिहून घेतली. आणि बघता बघता ९ गाणी अरेंजमेंट होऊन आता ही ध्वनीमुद्रीका प्रकाशनाच्या मार्गावर आहे. अल्बम चं नाव आहे ........ 'ये प्रिये'.... गाणी त्या दोघांची!!
वैशाली सामंत आणि हृषिकेश रानडे यांनी या अल्बममधली गाणी गायली आहेत. बरीचशी शास्त्रीय आणि सुगम संगीत यांचा सुरेख संगम होऊन ही गाणी तयार झाली आहेत. काही गाण्यांच्या कमी लांबीच्या (Audio Clip) ध्वनीमुद्रिका खाली देत आहे..
ऐकून पहा.. कशी वाटताहेत सांगा..

दिसे चांद सोवळा.... हृषिकेश रानडे





चढलेली ही नशा.. वैशाली- हृषिकेश






पाकळ्या रुसल्या जरी.. हृषिकेश





जरा झोक्कात गीत .... वैशाली





गंध हलके हलके प्रमाणेच याही अल्बम ला तुम्हा सगळ्यांचे आशिर्वाद आणि शुभेच्छा लाभूदेत.
- प्राजु

प्रिय सौ. आईस..!

माझं तुझ्यासोबत असणं..
माझ्या कौतुकात तुझं बुडुन जाणं..
माझ्या आवडीनिवडी
सांभाळण्यासाठी तू
तुझ्या कामांना बाजूला ठेवणं..
संपूर्ण महिनाभर चालणारा हा कौतुकाचा सोहळा..!!
पण... काहितरी राहून गेलंय..
आपलं निवांत गप्पा मारणं..
एकमेकींच्यासोबत !
केवळ अन केवळ बोलणं....
असं झालंच नाही गं!
हिंडलो, फिरलो.. खेळलो..
पण.. फक्त आणि फक्त आपण दोघी
कितीवेळ एकमेकीसोबत होतो??

आता तू येणार...

तुझं येणं तसं वर्षभर लांबलं..
.... अन शेवटी
हो नाही करता करता तू आलीसही..
तू इथे आल्यावर.. हिंडण्या फिरण्यासोबतच
तुझ्याशी खूप खूप गप्पा मारायच्या... ठरवलं होतं मी.
कितीतरी वेळा एकत्र हिंडलो, फिरलो..
कितीतरी वेळा..."तू कर ना चहा माझ्यासाठी.." असा हट्ट केला..
किती पदार्थ खाल्ले तुझ्या हातचे..!!
भांडणही झालं..
एकमेकींशी गप्पा सुद्धा मारल्या.. ठरवल्याप्रमाणे!!!
.......... त्या पुरेश्या होत्या का गं??
मन का नाही भरलं कधीच?
तुझ्या इथे असण्याची सवय .. जाईल का लवकर?
घरातला प्रत्येक कोपरा... ..
मला तुझ्या वास्तव्याची जाणीव करून देतो आहे..
आणि पुन्हा पुन्हा असंच का वाटतं आहे की..
आपण दोघी मनसोक्त भेटलोच नाही..
आणि मनसोक्त बोललोही नाही..!!!

मनसोक्त ची व्याख्या नक्की काय असते??

सार्थक्..(एक मुक्त प्रवाह)

आज सकाळी अलवार जाग आली.. उठून बाहेर आले. सहज पॅटीओचं दार उघडलं..समोर पसरलेली हिरवळ डोळ्यात साठवत तशीच बसून राहिले त्या खुर्चीवर..४ दिवसापूर्वीच तो येऊन गवत छाटून गेला होता आणि आज परत.. एकेक पातं जणू तलवार.. !!!!पहाटेनं जाताना बहाणा केला धुक्याचा आणि दवाचं वाण देऊन ती परत निघाली होती..प्रत्येक पातं चांदीच्या कोंदणामध्ये मोती ल्यायला होतं..आणि एकमेकाला विचारत होतं "कोण जास्ती सुंदर आहे रे??"अचानक एखादी वार्‍याची कोवळी झुळूक हळूच येऊन एका गवताच्या टोकदार पात्याच्या कानात फुंकर घालून गेली.. ते पातं आळस देत उठलं आणि तो चांदी मोत्याचा साज उतरवत... त्या वार्‍याशी खट्याळपणे हसत सहस्त्र रश्मीच्या आगमनासाठी तयार होऊ लागलं... हळूहळू सगळीच पाती जागी झाली. इतक्यात एक कोवळं सोनेरी किरण त्या हिरवळी गालिच्यावर पहुडलं आणि त्या चांदीच्या लखलखाटात सोन्याची भर पडली. संपूर्ण गालिच्यावर सुवर्णालंकार पसरले .
किती वेळ गेला कोणास ठाऊक्...तो रविकर आता संपूर्ण दर्शन देण्यासाठी तयार होता..एक मोती अचानक त्या अलंकारातून खाली ठिबकला... एक गरम घोट माझ्याही घशातून खाली सरकला..
अरे!! थांब... मला हे तुमचं रूप टिपून घेऊदे..मी उठले हातातला मग बाजूला केला..
कॅमेरा?? कुठे ठेवला... छ्या!! शोधा आता शोधा आता....
इतक्यात... घर्रर्रर्रर्र.. खड्ड्ड्ड्ड्ड्ड... घर्रर्रर्रर्र...नको नको!!!!!!!
पळत पळत पुन्हा पॅटीओ मधे आले.
तो सुवर्णालंकार तसाच होता मात्र तो आता छिन्नविछिन्न झालेल्या त्या हिरव्या अवयवांवर होता..आणि ती हिरवळ.. मोत्यांचे अशृ ढाळत त्या अवयवांकडे हताश पणे पहात होती..नक्की माती ओली होती की त्या हिरव्या रक्तामुळे झाली होती??'त्या' च्या एका फेरीने काम तमाम केलं होतं. पण 'तो' ही केवळ कामचं करत होता..त्या शेंडे छाटलेल्या तृणांवर पसरलेली सूर्यकिरणं आता भकास दिसत होती.. त्यामध्ये एकप्रकारचा रखरखीतपणा आला होता.
कोण म्हणालं ,"चला, ८.३० वाजले.. निघायला हवं"...तर कुणी म्हणालं.."शाळेत जायची वेळ झाली"..पण त्या हिरवळीकडे पहायला कोणालाच वेळ नव्हता..आज सगळं विखरून गेलं.. तो चांदी मोत्याचा लखलखाट.. वार्‍याची फुंकर.. आणि ओघळणारा मोती..
पण उद्या..
उद्या.. पुन्हा... त्या अपंग झालेल्या शरीरांवर पुन्हा नविन तेज घेऊन..नवे दागिने लेऊन.. पुन्हा त्या कोवळ्या किरणाला अंगावर मिरवत ही हिरवळ उभी असेल.. माझ्या स्वागताला!!
उद्या 'तो'नक्कि नाही येणार... किमान आता चार्-पाच दिवसतरी 'तो' फिरकणार नाही..आणि मग तो सगळा शृंगार केवळ त्या भास्कराच्या आगमनासाठी राखून ठेवलेला असेल.. आणि त्याचे आगमन होताच..केलेल्या शृंगाराचं सार्थक होईल..

- प्राजु
* 'तो' = ग्रास मोवर.. ४-५ दिवसातून एकदा गवत छाटून जाणारा..