काव्यपंक्ती लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा
काव्यपंक्ती लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा

मंगळवार, २९ मे, २०१८

वाघीण ..

मातीवरती लहरत होती गहू शाळवाची कणसे
वारा फुंकर घाली आणिक खेळ जरा त्यांचा बिनसे
चालत होती गोंजारत ती कणसांना अलवारपणे
स्पर्शामधुनी फुलवत होती चैतन्याचे नव गाणे

पान्हा पाझरला अन् उठली कळ मायेची त्या हृदयी
व्याकुळ होउन धावत सुटली वेडी रखरखत्या समयी
तिथे दिसेना जीव तिचा त्या हलत्या झुलत्या झोळीतं
खसखस येई कानी कुठुनी सरसरणा-या जाळीतं

कापत जाई निरवतेस आक्रोश कसा इवला इवला
काळीज होइ पाणी पाणी सृष्टीचा श्वासच थमला
क्षणभर केवळ .. भय सरसरले हृदयाचा ठोका चुकला
जागी झाली रणरागिणी अन् धैर्याला पान्हा फुटला

घेउन खुरपे धावत सुटली सळसळत्या झुडपा पाठी
चवताळुन ती चालुन गेली आपल्या तान्हुल्यासाठी
सुरू जाहली तिथे लढाई नरभक्षक त्या वाघाशी
वाघिण होती तिच्यामध्ये जी झगडत होती जिवानिशी

वार किती अन् घाव किती ही मोजदाद होती कोठे
अंगावरती नख दातांचे ओरखडे उमटत होते
घाव लागला वर्मी त्याच्या क्षणात धडपडही शमली
ममतेची घनघोर लढाई प्राणपणाने ती लढली

उचलुन घेता जिवास इवल्या भाव अनावर होताना
घेत मुके आवेगाने त्याला छातीशी धरताना
चंद्र नदी वारा धरतीही क्षणैक पण थबकुन गेली
रक्त सांडले आईचे त्या हिरवाई पावन झाली

- प्राजू 

मंगळवार, १९ सप्टेंबर, २०१७

न थमणारा पाउस

न थमणारा पाउस बसतो ओवत मोती पाण्याचे
कॉफी वाफाळूनी गाते हळवे बोल गाण्याचे 
टेबल धरते ताल दादरा लांबसडक त्या बोटांनी
वितळत जाते मिठीत माझे भिजले यौवन लोण्याचे
केसामधूनी थेंब वेचतो सडा सांडतो खांद्यावर
कॉफीचा दरवळ ओठातुन झिंग आणतो ओठावर
ओलेते कुंकू ओघळते ऐकुन ठोके हृदयाचे
अन ओलेते केशर पसरे ओल्या माझ्या भाळावर
अलगद ढळतो पदर शहाणा समजुन घेतो तो वाटे
खांद्यावर, मानेवर आलेले किती शहारे अन काटे
श्वासांची बेरीज होउनी चुकते गणिताचे उत्तर
लय गवसूनी , सूर लागुनी, गाणे हृदयाला भेटे
असे खुळेसे स्वप्नं रोज हा पाउस देतो जगण्याला
नसे जरी तो जवळ तरीही भाग पाडतो हसण्याला
सख्या तुझी अनिवार अशी सय करमणूक करते माझी
थोडासा शिडकाव करुनी उमलवते आयुष्याला
- प्राजू

येतात विचारच भिन्न,

येतात विचारच भिन्न, मनाशी खिन्न,
जुन्या स्वप्नांचे
उठवीत खळे वादळी मनाच्या जळी
खडे प्रश्नांचे
कोठुनी कळेना कोण प्रीतिचा द्रोण
घेऊनी हाती
मज म्हणे चाल तू संग होऊनी दंग
सोड रितभाती
अलवार उडाली धूळ मनाचे मूळ
दिसाया लागे
फुटतात नवे अंकूर गवसतो सूर
फुलाया लागे
येतात किती कल्पना माझिया मना
कोवळ्या ढंगी
हातात घेतला हात खोल डोळ्यात
स्वप्न सतरंगी
नजरेस फुटावा कंठ नसावा अंत
मौन ही भाषा
बोलते कुणी सौंधात, खोल हृदयात
खुळी अभिलाषा
कोणता नसावा बंध , क्षणांना गंध
नव्या नात्याचा
आयुष्य दिसावे फूल पडावी भूल
विसर सत्त्याचा
-प्राजू

भाद्र्पदाच्या नभात गुंफण

भाद्र्पदाच्या नभात गुंफण वाऱ्याची अन किरणांची
मेघ म्हणू वा, वीण म्हणावी सरसरणाऱ्या स्वप्नांची
रेंगाळत का राही मिसरा पूर्वेच्या ओठांवरती
धुके विरूनी ओळ सुचवते पाऱ्याच्या थेंबांवरती 
उगवत आहे गर्भामधुनी साद भुईच्या गाण्याची
मेघ म्हणू वा, वीण म्हणावी सरसरणाऱ्या स्वप्नांची
कुठे सावळे कुठे पांढरे कुठे भुरे वा सोनेरी
पखरण होते मनरंगांची मावळतीला विश्वतिरी
थरथर होते पूर्वाईला भिजलेल्या तृण पात्यांची
मेघ म्हणू वा, वीण म्हणावी सरसरणाऱ्या स्वप्नांची
लाज फुलाच्या येते गाली, ओठी काहीसे हलते
श्यामल संध्या शपथ घालते फूल उगाचच गहिवरते
देठ शेंदरी शुभ्र पाकळ्या रांगोळी प्राजक्ताची
मेघ म्हणू वा, वीण म्हणावी सरसरणाऱ्या स्वप्नांची
घ्यावे ओतुन पाणी कोमट केसांवरती स्वप्नाळू
ओलेत्याने माळावा अन पान केवडा लाजाळू
अलगद घालावी बटवेणी अशा नाहल्या केसांची
मेघ म्हणू वा, वीण म्हणावी सरसरणाऱ्या स्वप्नांची
- प्राजू

नको मना तू वळून पाहू विरून गेल्या धाग्याला

नको मना तू वळून पाहू विरून गेल्या धाग्याला
जरताराची कशास आशा उसवुन गेल्या ठिगळाला
ऐलतिरावर होती स्वप्ने पैलतीर नव्हता त्याला
कुणी कसेही नेले मग या भरकटलेल्या नात्याला
जणू मांडला किती पसारा श्वासांचा श्वासांसोबत
लय तालाची चुकली, उठून गेली स्वप्नाची पंगत
भणंगतेची बाधा कसली मनास या जडते आहे
किती धुपारे किती उतारे .. काहीच न घडते आहे
स्वप्नं मनाचे कुठे उडाले सोडुन खोपा हृदयाचा
सृजनाची आशा नुरली अन निरोप आला विलयाचा
- प्राजू

सांजेच्या पदरावरती नक्षत्रफुलांची नक्षी

सांजेच्या पदरावरती नक्षत्रफुलांची नक्षी
क्षितिजावर कशिदाकारी, करतात सावळे पक्षी
तो अंतर्मुखसा जोगी, जाताना मिटतो डोळे
सांजेच्या वाटेवरती तो हळदी कुंकू उधळे
पाण्यावर पाउल वाजे वाऱ्याचे भलत्या वेळी
रोमांचित होती लाटा अन थरथरतात लव्हाळी
तो मौन घेउनी जातो पाण्याच्या अंत:करणी
थरथरते पुलकित होते की अबोल होते धरणी?
मी हलके उतरून जाते, पाण्याशी सलगी करण्या
अन काया आतुर होते त्या केशरजळात भिजण्या
अंगाग केशरी होते, अन ओठावर केशर ओळी
पाण्यावर सोडी शेला, मी सैलावत काचोळी
पाठीवर गोऱ्या कोमल अलगदसे फिरते काही
मोरपीस करुनी बोटे तो लिहितो एक रुबाई
डोळ्यात उतरते पाणी वा बिंब कुण्या प्रीतीचे
श्वासात रांगतो दरवळ की भास तुझ्या भेटीचे
कायाही अबोल होते स्पर्शात तुझ्या आतुरल्या
निशिगंधी धुंद कळ्यांनी का खुणा तुझ्या पांघरल्या ?
घे कवेत आता भरुनी हे सोहळे चैतन्याचे
सण मोहाचे, देहाचे ओलेत्या ऐश्वर्याचे !
-प्राजू

स्मरणांची गुंफावी वेणी

इकडुन थोडी तिकडुन थोडी स्मरणांची गुंफावी वेणी
एकाएका स्मरणासोबत फेडावी काळाची देणी
एका पेडावरती दिसते सांजवात त्या गाभा-यातिल
शुभंकरोती म्हणताना मी अंगण सुद्धा होते सामिल
दुस-या पेडावरती उठले मायेचे ते ठसे आगळे
भुरकट केसांवरती माझ्या आईचे ते तेल सोहळे
थोडे वरती थोडे खाली मैत्रिण माझी खेळत राही
किती सरळ हे केस तुझे गं म्हणे न त्यांना वळणच काही
बटेत एका फुले माळली त्याने घेउन कह्यात तेव्हा
कधी मोगरा चाफा कुंदा केले गंधित वयास तेव्हा
कितीकदा ते छळती त्याला उगाच नाजुक हळव्या वेळी
कधी चुंबता माने वरती चुंबुन जातो रेशिम जाळी
टोकाशी केसांच्या माझ्या किती लटकती सयी या खुळ्या
माळुन ठेवाव्या वेणीतच स्मरणफुलांच्या गंध कळ्या
- प्राजू

युगेयुगे मन माझे

युगेयुगे मन माझे , रिते रितेच राहिले..
युगेयुगे पाठीवर, खुळे नातेच वाहिले
तुला कशाची रे तमा, जनाची ना मनाचीही
माझ्यावर हक्क तुझा, नाही बाकी कुणाचाही
माझ्या तनामनावर, माझ्या येण्याजाण्यावर
माझ्या श्वास ध्यासावर, हक्क तुझा जन्मावर
तुझ्या साद घालण्याला, आले सोडून मी सारे
कधी तळपते ऊन , कधी काळोख पहारे
नाव माझे जगानेही तुझ्या नावाशी जोडले
उदाहरणात कुणी, किती कितीदा गुंफले
जगासाठी त्यागमूर्ती.. कधी नव्हते व्हायचे
तुझ्या माझ्या संसारात मला होते रमायचे
सखी, बहीण, प्रेयसी.. कधी शृंगार संगिनी
झाले नाही प्रिया तुझी कधीच मी अर्धांगिनी
माझ्यासाठी तूच तू रे, जीव देह प्राण श्वास
तुझ्या अवतीभवती चाले यौवनाची रास
असा गेलास तू सख्या, कधी पहिले ना मागे
तुझ्या मागे वेडीपिशी “येईल तो” जगा सांगे
तुला जगाची रे चिंता, तुला जगाचा संसार
म्हणे जगावर तुझे कोटी कोटी उपकार
कधी आले मरणही कधी पेटवली चिता
तुला नव्हतीच कधी माझ्या अस्तित्वाची चिंता
सारे तुला देऊनही तुझ्या पासून वेगळी
कोणी म्हणतात “राधा” कोणी म्हणती मुरळी
- प्राजू

माझ्या नाही मध्ये सुद्धा

माझ्या नाही मध्ये सुद्धा हो दडलेला आहे
प्रश्न “कोणी बोलायाचे?” अवघडलेला आहे
मी रुसल्यावर तुझा चेहरा थोडा व्हावा व्याकुळ
व्याकुळता ही बघता, माझी नजर जराशी गाभुळ 
व्याकुळतेतच अनुनय मजला सापडलेला आहे..
माझ्या नाही मध्ये सुद्धा हो दडलेला आहे
ओंजळ भरुनी घे माझ्या डोळ्यातिल स्वप्ने अल्लड
मला भिजू दे तुझ्या लोचनी कणकण व्हावा झिम्मड
तुझ्या मिठीतच पाउस माझा पहूडलेला आहे.
माझ्या नाही मध्ये सुद्धा हो दडलेला आहे
झंकारू दे कायेची या सतार गात्रामधुनी
सळसळणाऱ्या धमन्यामध्ये नाव तुझे वाहुनी
तुझ्या सुरांनी मन गाभारा बघ मढलेला आहे
माझ्या नाही मध्ये सुद्धा हो दडलेला आहे
- प्राजू

तो ..बघतो त्याची नजर

तो ..बघतो त्याची नजर मनावर गारुड करते
अन्... हृदयावरती कितीक चित्रे नवी कोरते
तो... ओठांवरती ओठ ठेउनी लिहितो ओळी
अन् .. उमलत जाते विलग होउनी फूलपाकळी
तो... बोलत जातो शब्द शब्द शब्दातुन वचने
अन् .. हृदय अंगणी सडा घालती बकूळ सुमने
- प्राजू

वाट निघाली कुण्या आगळ्या गावा

दूर कुठे ही वाट निघाली कुण्या आगळ्या गावा
गुलमोहोराच्या उभ्या कमानी अन् वा-याचा पावा
खुळी पाखरे द्वाड गुरे जातात जिथे भटकाया
घेत धुक्याचे शुभ्र पुंजके नदी झाकते काया
उभा सळसळे पिंपळ आणिक पिवळा जर्द बहावा
दूर कुठे ही वाट निघाली कुण्या आगळ्या गावा
हात धरूनी ने मज सखया खुशाल त्या वाटेवर
बांधू घरटे फुलाफुलांचे बकुळीच्या झाडावर
दिवस अंथरू रात्र पांघरू घेऊ जरा विसावा
दूर कुठे ही वाट निघाली कुण्या आगळ्या गावा
नको कुणाची चाहुल तेथे नको राबता कुठला
तू माझा मी तुझीच व्हावे हिशोब सारा फिटला
नाव गाव चल सोडुन जाऊ नको कुठेच पुरावा
दूर कुठे ही वाट निघाली कुण्या आगळ्या गावा
-प्राजू

वैराग घेतला का नुकत्यात चांदव्याने

अंधारले नभाचे अंगण असे कशाने
वैराग घेतला का नुकत्यात चांदव्याने
आवस नसे तरीही ना चांदण्या उगवल्या
ना मेघ पावसाचे, कोठे सरी न झरल्या 
जाई जुई अबोली भेटावयास फुलल्या
आलेत काजव्यांचे लाखो दिवे थव्याने
अंधारले नभाचे अंगण तरी कशाने?
घेऊन सांज गेली ओठात का विराणी
केली जमावबंदी क्षितिजावरी दिशांनी
खोळंबली उषा अन् डोळ्यात गर्द पाणी
झाली असाह्य धरणी आक्रंदते मुक्याने
अंधारले नभाचे अंगण पहा कशाने?
डोळ्यातल्या नभाचे फिटणार पारणे का?
संन्यस्त चांद त्याचा सोडील काय हेका?
उध्वस्त स्वप्न भवती त्याच्या असे फिरे का?
येतील चांदण्यांची केव्हा फुलून राने ?
अंधारले नभाचे अंगण पुन्हा कशाने?
- प्राजू

माझ्यानंतर...

माझ्यानंतर कोणाला मी आठवेन... 
अशी शक्यता नाहीच
क्वचित कधीतरी 
त्या कोप-यातल्या फाटक्या जागी,
त्या फाटक्या वहीकडे
नजर गेलीच ... तर
सापडतील...बरेच सुटे मिसरे ,
काही अर्ध्या ओळी
काही वृत्तात न बसलेले शब्द ..
काही बेभान झालेल्या कल्पना ..
कदाचित सांगतील त्यांच्या जन्माची कहाणी
म्हणतीलही की आमच्याकडे थोडं दुर्लक्षच झालं तिचं.... पण ती चांगली होती !
त्यांना थोडं चुचकारलंत तर येतीलही तुमच्यासोबत
पण बेभान होतील.... गदारोळ करतील..
कारण माझ्यानंतर
त्यांना काबुत ठेवणं कठीण होईल..
वीतभर जागेत नाचायची सवय असलेल्या लेकरांना
मोकळं मैदान मिळालं तर दुसरं काय होणार?
पण त्यांच्यावर रागावू नका..
माझ्या नंतर त्यांना इतर लोकांच्यात मिसळावंच लागेल ... त्यांचं त्यांना जगावंच लागेल.. जगतीलही!
फक्त ...
त्या कोप-यातली ती फाटकी वही मात्र जाळू नका!
जाळल्यावर शंभर टक्के राख होते म्हणे!
-प्राजू

जसे स्पर्शिले हृदयाला

जसे स्पर्शिले हृदयाला तू आत्म्याला स्पर्शाया ये
फक्त एकदा नजरेमध्ये नजर तुझी मिसळाया ये
जुन्या जाणिवा नव्या नेणिवा स्वप्नांचेही आवर्तन
ओढ अनामिक शब्दांची अन हृदयी बकुळीची पखरण 
गंधविभोरी मनास माझ्या ओंजळ भरुनी घ्याया ये..
फक्त एकदा नजरेमध्ये नजर तुझी मिसळाया ये
विरहाचा हा दाह निरंतर जाळत जातो आतूनी
डोळ्यांमध्ये हळवा पाउस भरून येतो दाटूनी
भिजलेले नभ फुंकर घालुन हळूवार सुकवाया ये
फक्त एकदा नजरेमध्ये नजर तुझी मिसळाया ये
हळवे क्षण गर्भात मनाच्या जपले काही जाताना
भासांची मग माळ उडाली ओलांडुन या श्वासांना
वात जिवाची तेवत आहे तिला तरी विझवाया ये
फक्त एकदा नजरेमध्ये नजर तुझी मिसळाया ये
- प्राजू

रेखावी झिरमिरणारी चित्रे

आयुष्याच्या रेतीवर रेखावी झिरमिरणारी चित्रे
आनंदाची, आभासांची, स्वप्नातच रमणारी चित्रे
पसरावा कॅन्व्हास मनाचा उधाण निळसर अथांगतेवर
अगणित रंगाना अस्ताच्या फरकाटावे त्यावर भरभर 
चुरा चांदण्यांचा उधळूनी रात्री झगमगणारी चित्रे
आनंदाची, आभासांची, स्वप्नातच रमणारी चित्रे
पाउसधारा कोसळताना करून टपटप पानांवरती
हजार रेषा खळखळ करती गिरीशिखरांच्या अंगावरती
तुषार उडवत पंखांमधुनी मध्येच फडफडणारी चित्रे
आनंदाची, आभासांची, स्वप्नातच रमणारी चित्रे
नव फुलोरा, नवीन राई, सृजनाचा हा ध्यास निरंतर
नवीन दरवळ नवीन हिरवळ नवाच वारा, नवेच अंबर
हरेक वळणावरती मोहक उमलुन दरवळणारी चित्रे
आनंदाची, आभासांची, स्वप्नातच रमणारी चित्रे
धसमुसळेपण घेउन उसने वेळूमधुनी सळसळताना
घेत तिहाई ऋतुराजाच्या सोबत बसंत आळवताना
कधी तीव्र, कोमल होऊनी नव सरगम गाणारी चित्रे
आनंदाची, आभासांची, स्वप्नातच रमणारी चित्रे
मायेच्या उबदार अशा पंखाखाली सरणारे शैशव
तारुण्याशी नकळत कोणाच्या जोडुन जाणारा साकव
निजताना या आठवणींची वाकळ पांघराणारी चित्रे
आनंदाची, आभासांची, स्वप्नातच रमणारी चित्रे
- प्राजू

"माझी" मजला म्हणते कविता

पहाटेस ओल्या किरणांनी
अंगांगी पाझरते कविता
धसमुसळ्या वा-याच्या सोबत
हासत डोलत झुलते कविता
गवतावरचे मोती ओले
पसा भरूनी घेते आणिक
चाळ बांधुनी पायी नाजुक
ओलेती रुणझुणते कविता
रखरखणा-या लख्ख दुपारी
हिरवाईवर तांबुस केशर
गुलमोहोराचा साज नवा
देहावर पांघरते कविता
देह धुक्याचा सैलावतो नि
अलगद हलका होतो विरतो
जणू सावरीपरी धुक्यातुन
लहरत विहरत फिरते कविता
क्षितिजावरती अंथरताना
सावळ हळवी कातर संध्या
दूर कुठेसा पुरिया ऐकुन
मनोमनी गहिवरते कविता
कधी उशाला घेते तिजला
कधी तिच्या अंकी मी निजते
जोजावत मज असते वेडी
"माझी" मजला म्हणते कविता
पांग कसे मी फेडू कविते
शब्दस्वप्न तू मज दाखवले
नसानसातुन वाहे माझ्या
श्वास श्वास मी जगते कविता
- प्राजू

चालला हा दिवस शेवटी परतुनी

वळचणीला नभाच्या जरा सरकुनी
चालला हा दिवस शेवटी परतुनी
पानपानातुनी बोल वेडे खुळे
वा हवेची जणू बासरी सळसळे
चांदवा मागतो ओढ शब्दातली
ऐकुनी चांदणी हाय वेडावली
पेटलेले क्षितिज अन अनावर निशा
रंगण्या आज आतुर कशा या दिशा
उमलते स्वप्न वा उमलते पाकळी
गंधले काव्य हे रातराणी तळी
रात्र ही झटकते केस ओलावले
अन् जळावर किती चांदणे सांडले
कोणतासा पदर हा तमाचा सुटे
देह हा सृष्टिचा त्यात अलगद मिटे
एक नि:शब्दसे गीत वा-यावरी
बोलका कवडसा विश्वतीरावरी
सोनियाची नवी बांधुनी पैंजणे
अवतरे ही उषा, चालले चांदणे
-प्राजू

ओलेत्या माझ्या देहावर

कधी लालसर कधी गुलाबी तुजवर माझा रंग चढावा
ओलेत्या माझ्या देहावर मत्त प्रीतीचा दरवळ व्हावा
गालावरती गुलबक्षाची नकळत माझ्या फुले चुरावी
ओठावरती केशर काडी नाजुकशी अलवार फिरावी
सोनसळी केसांतुन फिरण्या हात तुझाही सख्या झुरावा
ओलेत्या माझ्या देहावर मत्त प्रीतीचा दरवळ व्हावा
सैलावत जाणारी व्हावी घट्ट मिठी मज कमरेभवती
उधाण व्हावी हृदय स्पंदने मनरंगाना यावी भरती
अंतरातला दरवळ माझ्या श्वासामध्ये तु्झ्या भिनावा
ओलेत्या माझ्या देहावर मत्त प्रीतीचा दरवळ व्हावा
गो-या वर्णावरती माझ्या छटा तुझ्या सावळ स्पर्शाची
इंद्रधनुष्ये खुलून यावी अंतरातल्या सतरंगांची
आणिक रात्रीवरती व्हावा धुंद चांदण्यांचा शिडकावा
ओलेत्या माझ्या देहावर मत्त प्रीतीचा दरवळ व्हावा
- प्राजू

आज अचानक कसा धरेचा

आज अचानक कसा धरेचा श्वास कोंडला आहे
वा मेघाने सरींऐवजी ग्रीष्म सांडला आहे
ताल धरुनी वाऱ्याने मल्हार गायला तरिही
कसा कळेना मेघाचा का तोल बिघडला आहे
तोल बिघडला आहे माझ्या हृदयी लाही होते
तशी वेदना भळभळते अन तीच दवाही होते
पुन्हा अधुरी स्वप्ने माझ्या नयनी करती दाटी
मनातून मग रखरखणारे ऊन प्रवाही होते
ऊन प्रवाही होते त्याला काठ तुझ्या ध्यासाचा
काठावरती जरा विसावा मृगजळ आभासाचा
हातुन जाते निसटत जेव्हा आभासाचे पाणी
रिता पसा मज ऐकवतो रव उदास निश्वासाचा
उदास निश्वासातुन येती तुझीच सारी गाणी
मूक जळावर उठवत जाते तरंग गूढ विराणी
क्षितिजापल्याड ऐकू येतो गूढ मारवा अस्फुट
कंठामध्ये रुतून बसते गहिवरलेली वाणी
-प्राजू

दूर कुठेशा राईमध्ये

दूर कुठेशा राईमध्ये घमघमते बासरी
यमन कधी भटियार कधी अन् अवचित आसावरी
पानापानामधून काही झिरमिर झरती सूर
अविरत बरसत गाती गहि-या खर्जामध्ये सरी
सळसळती पाने कसली चाहूल कुणाची कशी
अवचित उतरुन येती किरणे कनक झळाळी जशी
रुंद झावळ्या डूल घालती थेंबांचे कोवळे
आरस्पानी कुणी अप्सरा चाले नाजूकशी
अलगद येतो पाठी मागुन वारा नादावला
कवेत घेतो अलगद भिजल्या प्राजक्ताच्या फुला
किती शहारे येती विरती फांदी फांदीवरी
शुभ्र शेंदरी झुलतो जेव्हा चैतन्याचा झुला
स्वैर जराशी सचैल भिजते दरवळते मी खास
अंगांगातुन बिलगत जाती रम्य सरीचे भास
ऊन कोवळे वारा धारा प्राजक्ताचे फूल
पिसे लागते जिवास माझ्या जडावतो मग श्वास
- प्राजू

Page copy protected against web site content infringement by Copyscape