मंगळवार, १९ सप्टेंबर, २०१७

भेग फळीला पडली होती

भेग फळीला पडली होती
म्हणून होडी बुडली होती
गंध फुलाचा आला नाही
कळीच कोणी खुडली होती
तिचे शेवटी तुटले घरटे
ज्यासाठी धडपडली होती
लक्ष ठेवुनी पिलांकडे ती
घास शोधण्या उडली होती
शिक्षण घेण्या परगावी पण
जात मुलीची नडली होती
पाहुन धरतीची वणवण मग
वीज ढगाशी भिडली होती
हळू हळू इच्छांची साऱ्या
पिसेच सारी झडली होती
अंधाराला शाप कशाला?
पापे दिवसा घडली होती
तिला ठेवले आश्रमात पण
तरी माय ना चिडली होती
विचारले का त्याने भलते ?
ती थोडी अवघडली होती
-प्राजू

न थमणारा पाउस

न थमणारा पाउस बसतो ओवत मोती पाण्याचे
कॉफी वाफाळूनी गाते हळवे बोल गाण्याचे 
टेबल धरते ताल दादरा लांबसडक त्या बोटांनी
वितळत जाते मिठीत माझे भिजले यौवन लोण्याचे
केसामधूनी थेंब वेचतो सडा सांडतो खांद्यावर
कॉफीचा दरवळ ओठातुन झिंग आणतो ओठावर
ओलेते कुंकू ओघळते ऐकुन ठोके हृदयाचे
अन ओलेते केशर पसरे ओल्या माझ्या भाळावर
अलगद ढळतो पदर शहाणा समजुन घेतो तो वाटे
खांद्यावर, मानेवर आलेले किती शहारे अन काटे
श्वासांची बेरीज होउनी चुकते गणिताचे उत्तर
लय गवसूनी , सूर लागुनी, गाणे हृदयाला भेटे
असे खुळेसे स्वप्नं रोज हा पाउस देतो जगण्याला
नसे जरी तो जवळ तरीही भाग पाडतो हसण्याला
सख्या तुझी अनिवार अशी सय करमणूक करते माझी
थोडासा शिडकाव करुनी उमलवते आयुष्याला
- प्राजू

येतात विचारच भिन्न,

येतात विचारच भिन्न, मनाशी खिन्न,
जुन्या स्वप्नांचे
उठवीत खळे वादळी मनाच्या जळी
खडे प्रश्नांचे
कोठुनी कळेना कोण प्रीतिचा द्रोण
घेऊनी हाती
मज म्हणे चाल तू संग होऊनी दंग
सोड रितभाती
अलवार उडाली धूळ मनाचे मूळ
दिसाया लागे
फुटतात नवे अंकूर गवसतो सूर
फुलाया लागे
येतात किती कल्पना माझिया मना
कोवळ्या ढंगी
हातात घेतला हात खोल डोळ्यात
स्वप्न सतरंगी
नजरेस फुटावा कंठ नसावा अंत
मौन ही भाषा
बोलते कुणी सौंधात, खोल हृदयात
खुळी अभिलाषा
कोणता नसावा बंध , क्षणांना गंध
नव्या नात्याचा
आयुष्य दिसावे फूल पडावी भूल
विसर सत्त्याचा
-प्राजू

Page copy protected against web site content infringement by Copyscape