पत्र लिही तू तेव्हा
नीज न येईल तुझ्या लोचनी, पत्र लिही तू तेव्हा
गर्द गहिर्या निळसर रानी हसणारा पाऊस
तृप्त कराया धरतीला मग झुरणारा पाऊस
रात्री छपरावरती अविरत झरणारा पाऊस
तप्त करुनी जाईल काळीज, पत्र लिही तू तेव्हा
वृक्षलतांच्या पानांमध्ये जेव्हा सळसळ होईल
कधी हळवा क्षण मग तुजला फ़ुलवुन जाईल
खुळी आठवण माझी जेव्हा तुजला वेढून घेईल
अस्वस्थ करेल जीवास तुझिया, पत्र लिही तू तेव्हा
नजरेसमोर नसेल जेव्हा रम्य लोभस काही
मेघांमागे दडे चांदवा, अधार नाही काही
एकाकीपण असेल केवळ, नसेल दुसरे काही
लोकही होतील जेव्हा परके, पत्र लिही तू तेव्हा
मूळ रचना : जफ़र गोरखपुरी
भावानुवाद : प्राजु
**************